İnsan, yaratılmışların en şereflisidir. Bu şeref; makamla, servetle ya da güçle değil, insana verilen değerle korunur. Ancak bugün dönüp baktığımızda, en çok yıpranan şeyin tam da bu değer olduğunu görüyoruz. Sözlerde iman bol, uygulamada ise insan eksik.
İnancımız açık ve nettir: Kalp kırmak, Kâbe yıkmaktan ağırdır. O hâlde bir insanı yok saymak, emeğini görmezden gelmek, sesini bilerek duymamak nedir? Bu, kalp kırmanın en sessiz ama en derin yaralayan hâlidir. Üstelik çoğu zaman bunu yapanlar, kendilerini ahlakın ve inancın temsilcisi olarak görenlerdir.
Değer vermek; güce göre saf tutmak değildir. Zor günde ortadan kaybolup, iyi günde ortaya çıkmak bir duruş değil, hesaplı bir tavırdır. Selamı eksik eden, hatırı yok sayan, emeği küçümseyen bir anlayışın ne adaletten ne de merhametten söz etmeye hakkı vardır.
Bugün insanlar sevgisizlikten değil, adam yerine konulmamaktan yorulmuştur. Dinlenmemekten, ciddiye alınmamaktan, yok hükmünde sayılmaktan… Değer görmeyen insan sabretmez; susar, içine kapanır ve bir gün sessizce gider.
Unutulmamalıdır ki; Allah katında üstünlük takvadadır. Kul katında ise ölçü, insana verilen değerdir. İnsanı hiçe sayan, Yaradan’ın emanetini de hiçe saymış olur. Ve emanete ihanetin adı, hiçbir zaman iman olmamıştır.
