2026 yılı zamları resmen adalet tartışmasını alevlendirdi. Emekliye verilen yüzde 12,19'luk zam, hayat pahalılığı karşısında adeta sadaka niteliğinde kalırken; asgari ücrete yüzde 27 artış yapılması büyük bir çelişkiyi ortaya koydu.
Yıllarca çalışmış, prim ödemiş, bu ülkenin yükünü sırtlamış emekliler bugün açlığa mahkûm ediliyor. Market fiyatları, kiralar, elektrik ve doğalgaz faturaları her ay katlanarak artarken, emekliye "idare et" deniliyor. Bu zam oranı ne enflasyonu karşılıyor ne de insan onuruna yakışıyor.
Emekli maaşı daha cebe girmeden eriyor, geçim derdi her geçen gün büyüyor. Emekli artık torununa harçlık veremiyor, ilaç parasını hesaplıyor, pazarda etiket okuyup geri dönüyor. Bu tabloya rağmen yapılan bu zam, sosyal devlet anlayışıyla bağdaşmıyor.
Asgari ücret artışı elbette gereklidir; kimse buna itiraz etmiyor. Ancak emekliyi yok sayarak yapılan her düzenleme toplumsal vicdanı yaralıyor. Emekliyi görmezden gelen, yarın çalışanı da görmezden gelir.
Buradan açıkça soruyoruz:
Bu ülkenin emeklisi üvey evlat mı?
Emekliye reva görülen bu oran hangi adalete sığıyor?
Yetkililer bu yanlıştan dönmeli, emekli maaşları acilen yeniden düzenlenmeli ve insanca yaşam koşulları sağlanmalıdır. Emekli lütuf değil, hakkını istiyor!