Bayramın birinci günü…
Güne sevinçle uyanması gereken bir memleketin üzerine, bir kez daha hüzün çöktü.
Altınözü'nün Keskinci̇k Mahallesi'nden yükselen o acı haber, sadece bir olayı değil; bir bayramın kalbine düşen derin bir yarayı anlattı.
Oysa biz…
Acının en ağırını henüz dün yaşamadık mı?
6 Şubat sabahı, saatler durmadı mı bizim için?
Evlerimiz yıkılmadı mı, hatıralarımız enkaz altında kalmadı mı?
Sevdiklerimizi toprağa verirken, içimizden bir parça kopmadı mı?
Daha o günlerin sessizliği kulaklarımızdan silinmemişken…
Daha enkaz başında edilen dualar yüreğimizdeyken…
Daha "bir daha olmasın" diye birbirimize sarıldığımız o anlar tazeyken…
Bir bayramın birinci gününde yeniden kırıldık.
Bayram…
Bir çocuğun yeni ayakkabısıyla koştuğu sokaktır.
Bir annenin gözlerinde biriken şükürdür.
Bir babanın susarak ettiği duadır.
Bir büyüğün elini tutarken hissedilen o tarifsiz sıcaklıktır.
Ama bu bayram…
Sokaklarda neşe eksik,
Kalplerde derin bir ağırlık var.
Bu bayram da canlar gitti…
Bu bayram da yürekler yıkıldı…
İnsan en çok bayramda incinmemeli…
Çünkü bayram, en kırık kalplerin bile onarıldığı gündür.
Ama biz…
Kendi yaramızı saramadan, birbirimizin yarasına dokunur olduk.
Ne oldu bize?
Hangi acı bu kadar derinleşti de sabrımızı unutturdu?
Hangi kırgınlık, hangi öfke bayramın birinci gününe kadar taşındı?
Oysa biz 6 Şubat'ta öğrendik…
Bir lokmayı bölüşmeyi,
Bir yabancının elini tutmayı,
Hiç tanımadığımız birinin acısına ağlamayı…
Biz o gün, insan olmayı yeniden hatırladık.
Şimdi ne oldu da unutur gibi olduk?
Ne oldu da kalplerimiz bu kadar yoruldu, bu kadar yalnızlaştı?
Belki de bu bayram bize bir şey söylüyor…
Sessizce, derinden, acıtarak…
"Birbirinize iyi gelin" diyor.
"Kırmayın, sarılın" diyor.
"Çünkü başka tutunacak dalınız yok" diyor.
Bu topraklar çok acı gördü…
Ama her seferinde insanlıkla ayağa kalktı.
Yine kalkacağız…
Ama ancak birbirimize tutunursak.
Dileriz ki bu acı, son olsun…
Dileriz ki bir daha hiçbir bayram, gözyaşıyla hatırlanmasın…
Çünkü bazı acılar unutulmaz…
Ama bazı yaralar, sadece sevgiyle iyileşir.
Ve bayram…
En çok da kaybettiklerimizi hatırlayıp, kalanlara daha sıkı sarılabildiğimizde bayram olur.